بیداردلان .....همراهی با بزرگان، بسی

سهل تر و دلگرم کننده تر است.

پدربزرگ پاسخ داد :
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه می نویسم، قلمی است که با آن می نویسم. می خواهم وقتی بزرگ شدی، تو هم مثل این قلم بشوی !

پسرک با تعجب به قلم نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید :
- اما این هم مثل بقیه قلم هایی است که دیده ام !

پدر بزرگ گفت : بستگی داره چطور به آن نگاه کنی، در این قلم پنج صفت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت با دنیا به آرامش می رسی :

صفت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.

صفت دوم : باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از قلم تراش استفاده کنی. این باعث می شود قلم کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می شود ( و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر) پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی.

صفت سوم : قلم همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست، در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است.

صفت چهارم : چوب یا شکل خارجی قلم مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سر انجام پنجمین صفت قلم : همیشه اثری از خود به جا می گذارد. پس بدان هر کار در زندگی ات می کنی، ردی از تو به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی 

اطفال و بچه ها رازهای زیادی رو در خودشون دارند. یکی از اون رازها، این هست که معامله نمی کنند. بلکه هر آنچه را دارند با هم قسمت و تقسیم می کنند. و اون چیزی نیست جز، محبت و آشتی و دوستی.

اما اونچه را که مال خودشون بدونند و در مقابلش احساس مالکیت داشته باشند رو، گاهی دوست ندارند به یکی دیگر بدهند.

همچون کودکان، دوستی کنیم ولیکن مثال بزرگان روان باشیم و بدون احساس کاذب مالکیت. اینگونه رها از بندهایی هستیم که ریشه در توهم دارد. زیرا توهمی که در بیراهه باشد، بی اصل و اساس است و بین تو و سر منزل مقصود، فاصله ها می اندازد و تکاملت را به تاخیر.

بــــنـــــــام خــالـــق هـــــســـــــتــــی و نیستی.

زیرا، در غیبت انچه نیست، انچه هـــســت، بی معناست.

و با سلام و مهر فراوان به شما خوبان.

اینجا هستم در حضور شما گرامیان، تا صدای راستی و حق را به گوش ها برسانم. درست است که من یک ایرانی هستم و مفتخر که در سرزمین کهن ایران به دنیا امده ام، اما از سال ۵۷ که ۹ سال داشتم، دچار افسردگی شدم و بدون شناخت خویش در بیراهه ها گم شدم. کودکی که *خدا* را نور می دید و شادمان بود، لذت بچه گی و شادی و رقص و دوچرخه سواری و ورزش .... و حتی انتخاب رنگ لباسش از او گرفته شد. در چنین وضعیتی چگونه ممکن است که استعدادهایش شکوفا شود و به رشد و تعالی رسد.

روی سخن من با رهبر جمهوری اسلامی ایران است اقای سید علی خامنه ای، شما می گویید امریکا و بیگانگان بدون راستی و عدالت برخورد می کنند. این چگونه ممکن است؟ این چگونه ممکن است که شما که خواهان و طالب راستی و عدالت هستید، آن را از من و ما دریغ نمودید اما همانها که متهمشان می کنید، در راستی و عدالت با من مدارا کردند و در نام انسانیت، مرا از چاهی که در ان فرو افتاده بودم، به بیرون اورده و ازاد و رها ساختند. و بدین سان زمینه ی رشد و شکوفایی ام فراهم شد تا به *خدا* برسم.

http://www.youtube.com/watch?v=o9AR0hhvMi0

مـــــهـــــــربــــان بــــا مــــهـــــــــــر مــــــــهــــــــــر بـــــبـــــــار

داستان در مورد یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود او پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را آغاز کرد شب بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید همه چیز سیاه بود همان طور که از کوه بالا میرفت چند قدم مانده به قله کوه پایش لیز خورد ودر حالی که به سرعت سقوط می کرد . از کوه پرت شد . در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید. اکنون فکر می کرد مرگ چه قدر به او نزدیک است نا گهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد. بدنش میان آسمان و زمین معلق بود وفقط طناب او را نگه داشته بود ودر این لحظه سکوت برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد *خـــــدایـــــــــا* کمکم کن

ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد: از من چه می خواهی؟

ای *خـــــــــــــدا* نجاتم بده!

واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات دهم؟

البته که باور دارم.

اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن.

 یک لحظه سکوت... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند بدنش از یک طناب آویزان بودو با دست هایش محکم طناب را گرفته بود.... و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت.

http://www.youtube.com/watch?v=ir9_XX-_7IA

*

What Makes You Beautiful

One Direction

Gepubliceerd op 19 aug 2011

1.638.374

یکایک ما، هم فاعلیم و هم مقبول، در نگاه خودش.